W latach 1940–46 deportowany, przebywał w Kazachstanie (b. ZSRR), po powrocie do Polski uzyskał świadectwo dojrzałości Gimnazjum i Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1947 r.) i został przyjęty na Wydział Inżynierii Politechniki Warszawskiej.
Uzyskał kolejno stopnie: inżyniera (1953 r.) oraz magistra inżyniera (1960 r.) w zakresie budownictwa wodnego.
Po ukończeniu studiów inżynierskich rozpoczął pracę w Pracowni Budowli Piętrzących warszawskiego „Hydroprojektu”, gdzie pracował przez 2 lata.
W 1955 r. został przeniesiony służbowo do nowo organizowanego Biura Studiów Gospodarki Wodnej Instytutu Budownictwa Wodnego PAN w Warszawie, gdzie brał udział w opracowaniu pierwszego w Polsce Planu Perspektywicznego Rozwoju Gospodarki Wodnej, zajmując się problemami zaopatrzenia w wodę gospodarki komunalnej i przemysłu. W uznaniu za tę działalność został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (1957 r.).
W 1960 r. był zatrudniony Pracowni Metodyki Zakładu Prognoz Hydrologicznych Państwowego Instytutu Hydrologiczno-Meteorologicznego (obecnie Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowy Instytut Badawczy).
W 1961 r. został zatrudniony na stanowisku st. asystenta w Katedrze Hydrologii i Gospodarki Wodnej nowo utworzonego Wydziału Inżynierii Sanitarnej i Wodnej Politechniki Warszawskiej, gdzie obronił pracę doktorską pt.: „Modelowanie cyfrowe gospodarki zbiornikowej oparte na zasadach metod Monte Carlo” (1968 r.) i uzyskał stopień doktora nauk technicznych awansując najpierw na stopień adiunkta, a po 2 latach powołany na stanowisko docenta i kierownika Zakładu Zastosowań Metod Matematycznych.
Po objęciu kierownictwa ZZMM skupił wokół siebie interdyscyplinarny zespół złożony z matematyków, informatyków i specjalistów w dziedzinie modelowania zjawisk przyrodniczych. Był jednym z prekursorów szerokiego zastosowania metod optymalizacyjnych, statystycznych i modelowania matematycznego w naukach o środowisku. Prowadził autorskie wykłady z optymalizacji i modelowania zjawisk przyrodniczych. Brał aktywny udział w wielu rządowych projektach naukowo-badawczych, w tym w programach PR7 i PR8, prowadzonych w latach 70. i 80. W latach 1993–1999 był prodziekanem Wydziału ds. nauki. W roku 1994 przedstawił pracę habilitacyjną pt. „Sterowanie statystycznie optymalne termicznym reżimem odcinka rzeki poniżej miejsca zrzutu wody z układu chłodzenia elektrowni” i uzyskał stanowisko profesora PW.
Odbył wiele zagranicznych stażów naukowych i zawodowych, m.in.: w Moskiewskim Instytucie Energetycznym (1967 r.), w Stanach Zjednoczonych: Water Resources Engineers Inc. (Kalifornia, 1970 r., w ramach The UN Vistula River Project) oraz w Iowa Institute of Hydraulic Research (Uniwersytet w Iowa, 1990 r.).
Był autorem lub współautorem 26 artykułów i komunikatów naukowych oraz 29 prac badawczych niepublikowanych, jak również licznych recenzji wydawniczych (m.in. dla wydawnictw PW i PWN) oraz członkiem wielu gremiów naukowych, m.in.: Komitetu Gospodarki Wodnej PAN (1970–1990), Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN (1971–1974), Sekcji Inżynierii i Gospodarki Wodnej Rady Naukowej Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej (1980–1991), grupy roboczej ds. zasobów wodnych IASH (1972), grupy roboczej Hydrological Design Data for Water Res. Projects, światowej Organizacji Meteorologicznej (1972), Polskiego Komitetu Automatycznego Przetwarzania Informacji Naczelnej Organizacji Technicznej (1966–1972).
W roku 1999 przeszedł na emeryturę, pozostając w ścisłym kontakcie z zespołem naukowym Zakładu.
Cześć Jego Pamięci!
—
Do tej drogi życiowej chciałbym dodać od siebie, że profesor był człowiekiem najprościej mówiąc sympatycznym. Był uczciwy w swoich ocenach traktując sprawiedliwie i ciepło współpracowników.
Był otwarty na dyskusję, różne poglądy, a w latach 1970-1990 przeprowadził nasz bezpartyjny (niemal zawsze w całości) zakład suchą nogą przez różne zawirowania historyczno-ideologiczne
Warto też dodać, że prof Krajewski dostrzegł możliwości, jakie inżynierii środowiska może dać rozwój informatyki, dużo wcześniej niż inni. ZZMM miał jeden z pierwszych komputerów na Politechnice – nasza zakładowa Odra 1204 służyła opracowywaniu rekrutacji na uczelnię, a studenci wydziału informatyki, jak ja, przychodzili do jego zakładu uczyć się programowania – wydział Elektroniki takich możliwości nam wówczas nie dawał. Trudno przecenić wkład profesora w rozwój zastosowań informatyki i modelowania w dziedzinie inżynierii środowiska. Był tu prekursorem na skałą wykraczającą poza naszą uczelnię.
Osobiście profesora bardzo lubiłem i ceniłem Pracowałem z nim niemal 30 lat, a po odejściu na emeryturę ceniłem sobie kontakty i rozmowy z nim. Do ostatnich dni życia zachował bystrość umysłu i zainteresowanie światem. Gdy niecały miesiąc temu usłyszałem w słuchawce jego młodzieńczy głos, trudno mi było uwierzyć, że rozmawiam z dziewięćdziesięciolatkiem. Był młody duchem i umysłem.
Będzie mi jego brakować. Cieszę się, że mogłem go znać, pracować z nim i rozmawiać o świecie.
Witold Sikorski
—
[Fragmenty biografii prof. Krajewskiego zaczerpnięte z wpisów na facebookowym profilu Biblioteki WIBHiIŚ PW.]